.

bijna winter

2008-11-21T01:04:00.002+01:00

vrij zijn
2 woorden
veel hoop
weinig betekenis
vrijheid zit in ons

We dragen ketenen die ons binden, noodzakelijke dingen die als last worden gezien, als een lijden op het leven. de last die we torsen laat ons buigen of barsten, alsof aanvaard moet worden dat het zo is. het probleem is niet het leven maar het perspectief, de creativiteit van manieren waarop leven en dood zich laten uitbeelden is ronduit bedroevend. het leven is als een lange weg met splitsingen, het leven is als een rivier met stroomversnellingen, enz. het leven komt zelfs in de context van de vergelijking nog niet in de buurt van al deze dingen. het leven bestaat niet enkel uit keuzes, ups en downs, uit goede en slechte momenten. het leven is een wonder, de omvatting en de definitie van dit hele universum, leven is wat verandering brengt in dit geheel. ik ben echt blij dat ik leef, liefheb, ontdek, lijd, mag kiezen wat ik doe, hoe weinig verandering of gevolgen het ook met zich meebrengt laat mij stoïcijns. waarom ook zo kniezen op wat er allemaal had kunnen zijn? verandering komt wel, mettertijd. ik hou van je wereld. 冬の花

haaah

2008-11-04T22:42:00.001+01:00

zij is wat ik mis
zij is mijn hoofd
zij is mijn hart
zij is zachte lippen op de mijne
zij is mijn verlangen
zij is een zonnige dag
zij is rust in mijn hoofd
zij is mijn droom
zij is zo zacht
zij is de mijne
zij is mijn alles

Serchis III

2008-09-11T15:54:00.003+02:00

voorbij de structuur in chaos, achter rede in paniek, puur geweld, onversneden agressie. niets ontziende kracht die alles op zijn pad vernietigd, ondanks de euforie die het met zich meebrengt blijft alleen pijn en lijden achter. verdriet bindt of verstoot, enkel liefde geneest. we hopen ankers te vinden in anderen, in vrienden, in liefdes om rust te brengen in hoofd en hart, om de rede uit de chaos te zeven, structuur geeft veiligheid, de meeste mensen vrezen chaos als iets dat hen zal opvreten of leegzuigen. anderen omhelzen het als de ultieme extase, pure euforie, zonder grenzen de wereld overzien.

Beest dat ik ben geworden

2008-09-05T18:49:00.003+02:00

Onrust in hart en nieren, trillen van spieren, ruisen van bloed. de adrenaline laat me niet los, lucht scheurt mijn longen, ik ontplof bijna van de extase, en dan is het lied voorbij

ik kies voor niemand

2008-09-04T21:19:00.002+02:00

Een verslaving, ik kan echt niet stoppen, de woorden blijven komen als een vloedgolf. hoezeer ik ook probeer de melancholie te vermijden krijg ik er steeds meer zin in. Schrijven blijft voor mij onmisbaar, hoewel liever met de hand, wil ik hier ook wel woorden kwijt. woorden zoals, equilibrium, menig weet dat dit eigenlijk bijna niet meer betekent dan balans, hoera voor moeilijke woorden denk ik dan, zeggen doe ik het ook vaak maar net iets minder dan denken. onlangs stierf trouwens jean-marie berckmans, 54 jaar, was een goede vriend van mijn leeraar nederlands in het middelbaar, was toen ook komen spreken over zijn werken. een intrigerende man die in zijn boeken de chaos van leven zo goed omschrijft in zijn stijl. in het begin lijkt het maar onzin, woorden die elkaar opvolgen in een niet logische volgorde, maar vanaf het moment dat je hem hebt horen praten begrijp je hoe langer hoe meer van zijn boeken. een cultschrijver noemen ze hem, over de cult die ons leven soms in zijn kluwen heeft, een spiraal van chaos waaruit amper te ontsnappen valt. de balans tussen structuur en chaos is nagenoeg transparant, wanneer chaos toeslaat lijkt het alsof het niet echt gebeurt, alsof je alles bekijkt van achter en venster, de balans neigt te tillen in de richting van zij die de chaos liefhebben, die zonder angst toetreden tot wat men noemt, gekken

De kamer

2008-07-03T12:26:00.003+02:00

De kamer is slechts verlicht door een enkele kaars, vier muren, 8 hoeken, een plafond, een vloer en 1 kaars. de muren vervaardigd uit een soort beton, kaal, zonder warmte. De kaarsvlam flakkerd als ik me beweeg. Met mijn hand de muur strelend loop ik de kamer rond tastend naar een uitgang, maar mijn hand vindt slechts het koude beton. het mysterie van hoe ik in deze kamer beland ben pijnigd nog steeds mijn hoofd, er is geen enkel barstje of oneffenheid te bekennen, niets wijst erop dat ik deze ruimte ben binnen gekomen. ik staar naar de kaars, die sinds ik hier ontwaakt ben nog steeds brand, en nog steeds niet kleiner is geworden. ik haal mijn hand door de vlam, niets, ik doe het nogmaals maar dit keer iets langzamer, nog steeds voel ik niets. ik kijk naar mijn handpalmen, nog steeds even proper en glad. Een laatste maal laat ik mijn hand naar de kaars gaan maar ditmaal laat ik mijn hand op de vlam rusten, de koelte van de vlam beangstigd me, ik neem mijn hand weg en bekijk ze, ongeschonden als altijd laat ik ze zakken en staar verder naar de kaars in het midden van de kamer. ik sluit mijn hand om de kaars en probeer ze op te tillen, de kaars blijft onaangeroerd staan, ik grijp ze vast met mijn 2 handen en trek uit alle macht maar de kaars blijft muurvast op zijn plaats zitten. Hijgend ga ik op mijn knieën zitten en probeer op adem te komen, zoals deze ruimte alle wetten van de fysica overtreft zo overtreft ze ook mijn verstand. Een sterk gevoel van eenzaamheid maakt zich van me meester, als laatste poging probeer ik de vlam uit te blazen, maar zoals de fopkaarsen op een verjaardagstaart komt ze altijd terug. zuchtend laat ik me op de grond zakken mijn rug steun vindend tegen één van de muren die mijn eeuwige gevangenis zijn, het gevoel van déja vu overvalt me, het lijkt wel of ik hier al honderd keren verslagen tegen deze wand heb gezeten, wachtend, hopend op een mirakel. Een inktzwart pessimisme maakt zich van me meester. Ik ben in de hel, het kan niet anders, ik zou niet weten waarom maar...het zou kunnen kloppen. Nergens luchtgaten, of een stroompje lucht, ik zou al uren ademnood hebben gehad. Evenals honger, dorst, warmte, koude, niets van dat alles. Ik ben gewoon dood en ben in de hel van eenzaamheid beland.....ik zijg neer en leg mezelf op de grond. Mijn ogen sluitend probeer ik alles te vergeten, mijn hoofd leeg te maken, en als op commando val ik in de inktzwarte duisternis van de slaap. Ik open mijn ogen en bevind mij in een kamer, De kamer is slechts verlicht door een enkele kaars, vier muren, 8 hoeken, een plafond, een vloer en 1 kaars. de muren vervaardigd uit een soort beton, kaal, zonder warmte. De kaarsvlam flakkerd als ik me beweeg.

teek

2008-07-02T23:42:00.002+02:00

We zijn voorbij, vergeten, voorbijgestreefd
alles voor niets, niets voor alles
doen is het wezen van ons allen
sinds doen denken werd
en denken toekijken werd
zijn we verdoemd
verdoemd tot passief leven
verdoemd tot wachten op de dood
verdoemd tot het lot

Reesje

2008-07-01T18:33:00.002+02:00

De benodigdheid van rust
het goed gevoel
het stroomt
geeft leven en verdriet
eenzaamheid aan zijn grenzen
wederom smaakt rozerood bitter
bitter als verloren liefde
in onze hemelsblauwe onschuld
wegkruipend van pijn
allergisch aan een slecht gevoel
in ergernis vergetend
vergeten te houden
van rust en stilte

Gyron

2008-06-30T22:01:00.002+02:00

Geloof en recht
liefde en verdriet
in overtuiging sterven we
sterven voor ons doel dat we zo
krampachtig
trachtten te bereiken
zonder hoop
slechts het leven zelf
geeft kracht
slechts het leven zelf
is waarom we ons en anderen
laten lijden
niemand kan zeggen waarom, enkel dat het gebeurd
omdat het moet
dat het gebeurd
omdat we het willen

Ritme van stilte

2008-06-13T18:52:00.002+02:00

Langzaam wiegend vind ik het ritme van de stilte
eeuwig aan de randen van ons bewustzijn
sluimerend, wachtend tot
stemmen sterven, gedruis vervaagd en opgaat in
allesoverheersende stilte
het enige dat iedereen kan horen
het enige dat iedereen gemeen heeft
even beangstigend als vertrouwd
men vreest stilte, men vreest de leegte
de leegte die je ziel lijkt uit te hollen
groot is de vrees, zo groot
dat elk moment van onze levenstijd gevuld is
met gedruis
met stemmen
met leven van anderen
met zoveel lawaai
dat alle stilte langzaam sterft
()
()
()
stilte vergaat nooit

FRIS

2008-06-09T22:47:00.003+02:00

Ik mis mensen, mensen uit mijn verleden, mensen waar ik nog dingen tegen wilde zeggen maar nu niet meer kan bereiken om diverse redenen. tijd, plaats, leven, dood, overtuiging, haat, schaamte zijn er slechts enkelen. Hoewel mijn verleden vaak bestaat uit niet meer dan indrukken, gevoelens en koud zweet is er nog steeds het prangende gemis van wat onafgemaakt, onvolledig is. als een gezicht zonder ogen...soms twijfel ik aan mezelf, soms vaak maar zeg dan telkens dat wat ik nu doe ik nooit meer kan doen, wat gebeurt is jammer kan zijn maar onoverkomelijk en wat ik nog moet doen gedaan moet worden met alle kracht die ik maar vinden kan. treurig hoe soms de regendruppels me droevig maken, mij niet alleen, alsof het verdriet van velen zich heeft samengepakt en uitgestort word om ons te herinneren waar we fout waren, of nog steeds zijn. zonneschijn brengt geluk, zon is een bundel passie, passie voor elkaar en voor het leven, passie voor het leven. elk individu word gecontroleerd door zijn eigen passie, en zal er alles voor laten vallen, zal door elk vuur stappen om de extase van die passie te voelen branden in elke vezel van zijn wezen, passie leid tot verslaving, tot wil om te leven tot moeilijke keuzes maken over wat evoor moet wijken. we weten het goed genoeg, maar elke passie verbrand ons, en berooft ons zelfs van onze zinnen als we ons niet krampachtig vasthouden aan wat ons tot dan toe nog rest aan wil, wil en besef dat leven slechts een zeepbel is, mooi en prachtig maar slechts een zucht wind en het spat uiteen als een glimp aan een mooie herinnering. ik laat mezelf vaak denken aan waarom ik leef omdat dat de meest pijnlijke gedachte is en eraan wennen het enige is wat we eraan kunnen doen

Serchis VL

2008-06-09T22:37:00.003+02:00

In alle geluk, streef ik naar steeds meer, ik zie steeds meer, elke dag bekijk ik de wereld met andere ogen, de nood aan gemeenschap, aan maatschappij, hoe rot ook, het is nodig voor iedereen die leeft omdat de mens leeft om samen te leven, de één kan niet zonder de ander, geen leven zonder band, eenzaamheid dood een mens, maakt de ziel bot en beknot openheid. ik zie niet in waarom sommigen zich zo speciaal voelen dat ze denken dat ze niemand nodig hebben, de leugen die hun verblind is zo duidelijk dat ik moet lachen bij de gedachte dat ze hem zelf niet zien of niet willen zien, het één verschilt in essentie niet veel van het ander. je kan jezelf niet speciaal voelen zonder anderen om het te bevestigen, dus wat zouden zij doen zonder anderen rond hen? zichzelf speciaal vinden? liegen tegen jezelf is nog steeds vele malen erger dan een leugen verspreiden onder gekenden...al is het laatste nog steeds de oorzaak van eenzaamheid en het eerste de oorzaak van haat

ikke ikke ikke, en de rest mag soms stikke

2008-05-01T15:47:00.004+02:00

zo zien zo blijft, ik betuig leed als mijn lief en droom over pijn, pijn van anderen die zich ergens in mijn hoofd ophouden, soms zelfs ophouden te bestaan. proeven van leed in het zoet helderblauw van de lucht. gierig als ik ben houd ik mij voor mezelf, alsof enkel ik recht heb op een stuk ik, ik die wel deelt in vele andere mensen, ik die anderen helpt maar niets afgeeft, ik die alles verwacht van anderen maar zo weinig teruggeeft. Zoals ik ook overal wel buiten sta, zo sta ik ook buiten mezelf, toekijkend hoe mijn leven verloopt, en hopend dat het wel goed komt.

slagend sterf ik rustig in besef dat eenzaamheid niet bestaat

Lang geleden hé

2008-05-01T15:44:00.002+02:00

nu alles weer helder is en ik de zon terug op mijn gelaat voelen kan, is het tijd op terug mijn schrijfsels op te nemen en zo als mijn voornemens het toelaten zo nu en dan eens iets te verkondigen, iets dat eigenlijk in alle waarschijnlijkheid niet veel mensen zal interesseren, nuja, ik hou van jou.

Vrachtwagendood

2008-03-05T15:26:00.003+01:00

Tranen prikken achter mijn oogleden, langzaam zink ik weg in de eeuwigdurende duisternis, met spijt neem ik afscheid van alles wat ik ben en nog zou worden, met verdriet in mijn hart sla ik mijn laatste momenten gade, al vallend zie ik de dood op me afrijden, in het allesvertragende requiem zie ik alles helder, een revelatie, zoals die er alleen maar kan zijn wanneer alles ver voorbij zijn grenzen wordt gedwongen, ik zie geen kans op verder leven maar hoop, hoop die sterker kan zijn dan welke vrachtwagen dan ook, zelfs sterker dan een die in volle vaart op mijn vallend lichaam afrijdt, IK WIL leven, IK WIL terug opstaan en aan iedereen zeggen dat ik fout was, dat het mijn schuld was, dat ondanks alles wat ik gezegd heb ik hen nog steeds in mijn hart draag. ik wil nog eenmaal zeggen dat het me spijt, dat ze gelijk hadden. Met nog steeds tranen in mijn ogen maakt mijn lichaam contact met zijn ondergang, ik sluit mijn ogen en open ze nooit meer, hoezeer het me ook spijt, er is geen tijd meer, er is alleen de hoop die bidt dat diegenen die van mij houden weten dat ik ook altijd van hen gehouden heb.

(-04/03/2008-)

zoals gevraagd

2008-02-21T16:50:00.001+01:00

Hierbij een achtergrondje voor jou pascolotje =)

directe link

http://img442.imageshack.us/img442/8675/pascolo2lk9.jpg

of klik hierzo op

Bezigmevanalles

2008-02-20T02:34:00.006+01:00

Ik ben graag bezig met zowat vanalles en nogwat. vooral photoshop enzo en ik dacht, laat ik eens een wallpaper maken van mn blogje, kben persoonlijk wel vrij tevreden met het resultaat, je kan dit als achtergrond gebruiken voor op je pc, als je wil natuurlijk. mocht je willen kan ik ook iets maken voor jou, laat maar weten in de echos.

De directe link

http://img212.imageshack.us/img212/9576/wallpaperat6.jpg

De afbeelding zelf

Vergeten

2008-02-20T01:01:00.002+01:00

Ik voel niets meer, mijn longen vullen zich met leegte. en verder zinkend in het deken van de dood betrap ik me op medelijden, medelijden met dingen die nog leven of nog in leven zijn. men kan slechts over een leven praten als het wel degelijk geleefd wordt, niet wanneer je de zon ziet opkomen zonder erbij stil te staan waarom je naar de volgende zou gaan kijken. Ik sluit mijn ogen en laat de woorden uit mijn blinde vingers vloeien en hoewel de tijd trager schijnt te gaan voel ik me steeds ouder worden, steeds meer verbonden met het leven dat nu weer traag dan weer snel voorbijslijt. kijkend door de ogen van een vreemde sla ik mezelf gade, het gezicht in de spiegel is dat van mij maar voelt zo vreemd alsof je naar een schilderij kijkt dat je vaag bekend voorkomt vanuit een oud schoolboek waar je jarenlang duf overheen staarde zonder echt antwoord te krijgen op de prangende vragen die het bloed in je aders doen kolken en je het gevoel geven dat je krijgt wanneer je even stilstaat bij jezelf afvragend waarom je ouder wordt en je verbaast over het bewegen van je vingers. het soort vragen dat enkel maar gehoon en gelach als antwoord krijgen omdat de meesten het veel te logisch vinden om er antwoord op te geven, minachting, lezend in de ogen van elk ander, zonder recht en reden, zonder verantwoording, enkel omdat sommige vragen de schaamte van anderen opdiepen en daarmee oude wonden openrijtend. het is nacht en ik ben moe, moe in lichaam, helder van geest. ik wijfel nog even of het bed dat zich boven mijn hoofd bevind begeerlijk genoeg is om op te zoeken, ik twijfel en schrijf verder. letter per letter, niet echt met reden, maar omdat ik vind dat alles geschreven moet zijn, opdat de kennis kan bijdragen aan de evolutie van ons menszijn, een zware filosofie maar verslaafd als ik ben aan het denken en bedenken om het onszelf moeilijker dan wel gemakkelijker te maken, aaaah, muziek, de drijfveer van ons bestaan en de begeleider van het ritme dat ons leven stuurt. leven is dansen, dansen op het ritme van onze wereld, dansen in het ritme van mensen naast jezelf, dansen naast jou.

Serchis XIII

2008-02-13T14:59:00.005+01:00

Ik dans op het ritme van mijn leven, op de muziek van mijn vreugde dwarrel ik steeds verder in het gelukkig hemelsblauw. anders dan altijd droom ik over mezelf, over hoe ik vruchteloos de horizon probeer te grijpen in een poging om steeds maar meer van mezelf te vergen. Ik dans leef zing spring huil tier trek lach steeds luider en harder opdat anderen het ook horen en mijn bestaan erkennen. Aandacht is vitaal voor een plaats in dit universum. Ik laat de zwaartekracht haar ding doen en laat me neergooien op de barre grond, warme lucht vult mijn longen en langzaam als de climax van het lied toeneemt stroomt de adrenaline door mijn aderen. elke pijn, elke vermoeidheid alle zorgen weg, gewoon perfect, muziek brengt mij een heldere geest in een onvermoeid lichaam. zo sta ik op en begin te lopen, mijn energie zoekt een uitweg en ik sla op alles wat ik tegenkom, de muren kasten bed alles moet eraan geloven. elke spier in mijn lichaam staat gespannen voor het volgend obstakel. nieuwe littekens schilderen mijn vuist in een bloedrode kleur, het voelt warm en vertrouwelijk aan, de pijn is slechts een vaag woord ergens achteraan in mijn brein. helder als mijn geest is bekijk ik mezelf en zie dat er geen reden voor spijt is, geen reden voor twijfel. ik staar in de spiegel naar mijn naakte lichaam, bloed drupt van mijn handen op de grond. van boven tot onder verkent mijn blik elke vezel die maakt wat ik ben, wie ik ben. de muziek veranderd in een rustige melodie, langzaam neemt de spanning in mijn benen af en ik zak op mijn knieën. de muziek geeft me een andere droom, één waarin ik onder een boom rust, wachtend op de tijd om mijn lichaam te voeden compleet harmonieus met alles rondom. dromen duren in alle helaasheid nooit lang genoeg om ons volledig inzicht te geven, en dus al wakkerschietend badend in wat zweet of tranen zouden kunnen zijn vervloek ik de ongedeelde kennis. lachend besef ik dat ik dichtbij het einde van mijn leven zat want waarom de zoektocht zo snel beïndigen....ik wil nog lang jagen naar wat mij onbekend is, wat zou ik moeten doen als ik het nu al zou weten?

kbeninmennegoeievandaag

2008-02-12T19:25:00.001+01:00

ik haat niet
maar ik blijf hopen

ik doe niet
maar ik blijf huilen

ik weet niet
maar ik blijf denken

zolang we maar leven
zolang
zal het zijn

Voor jouuuu

2008-02-12T19:23:00.000+01:00

haar ogen zijn de sterrenhemel
haar lichaam de zon
haar lach de wind
haar lippen het slot van onze liefde
een slot
waarvan ik de sleutel ben

Opet

2008-02-12T18:38:00.001+01:00

ik zweef steeds verder weg boven de realiteit. uikijkend over alles wat echt is, volop begrijpend waar dromen vandaan komen. ik tuur naar de horizon, daar waar echt eindigd en hoop begint. starend in die immense verte laat ik het hier voor later en reis naar oorden waar ogen geen betekenis hebben en waar mensen versmelten tot één geheel. ik voel de dromen van anderen als een koele wind die de haartjes op mijn huid overeind doet staan. steeds hoger, steeds verder, sommigen noemen het vluchten van de realiteit, maar zij die het geheel overzien weten wel beter. alles is realiteit zolang het maar geloofd wordt. laat maar staan, ik ben toch blind

Getier

2008-02-10T23:32:00.000+01:00

hier sta ik dan, vergeven in de zoetebrij van de chinezen, toch blijvend schrijvend naar beter oorden....Tahiti, here i come, zoals van op glad ijs. als iemand het kent tenminste, toneel korneel. als het maar klinkt en plakt in de ijskast. Ik voel me zweven op de extase van muziek, muziek niet van mij. helaas heb ik geen muziek, in muziek ben ik stom, in woorden schrijf ik zeeën, zinnen als woestijnen. ik keer altijd weer terug op mezelf, tenminste als mijn woorden komen willen al willen ze wel blijven hangen in mijn achterhoofd zo drijvend in mijn waanzin, al langzaam verterend van mijn hersenpan. ik sta op en ontkleed me, mijn spieren tekenen zich scherp af zweet rolt over mijn rug en steeds langzamer vallen mijn oogleden dicht. op de grens van onderbewustzijn schrijf ik dit. fysieke vermoeidheid geeft een heldere geest, alsof lichaam en geest opeens gescheiden zijn, morgenvroeg is deze extase weg, de extase met de naam endorphines, een roes die ik telkens weer opzoek in het heetst van de strijd, daar waar kleine oorlogen in een spel worden gespeeld daar vind ik mijn kracht, het is daar waar ik geleefd hoop

Onononozel

2008-02-09T13:44:00.000+01:00

staren in het vuur
ik heb geen uitweg meer
de verstikkende duisternis
omringd
dood wat ik lief heb
wat ik nog heb
een enkel licht
de grens met mijn donker
leven is licht
het licht is mijn leven

Engst

2008-02-08T18:59:00.000+01:00

Ik kon niet zien met mijn ogen
maar ik wist waar iedereen stond
en waar ik was.
ik zat in een stoel, een tamelijk comfortabele stoel
zonder leuningen maar bezet met een kussenlaag
er zat verband rond mijn hoofd dat mijn ogen bedekte
en hoewel ik niet kon zien
voelde ik de warmte van kunstlicht op mijn verband schijnen
Ik kon niet horen met mijn oren
maar ik hoorde alles om me heen
en ik hoorde mezelf huilen
ik hoorde dat ik nooit meer zou kunnen zien
woorden die als een storm op me afkwamen
al het geluid om me heen uitdovend.
tranen branden achter mijn oogkassen
maar verlieten ze niet
iemand streelde mijn rug, moeder
haar handen waren nog nat van de tranen
ik probeerde op te staan
maar de kracht die mij restte
was er één om te sterven

(-06/02/2008-)

TRechter

2008-02-08T18:47:00.000+01:00

Ik had antwoord gevraagd, ik vroeg uitleg, ik hapte naar de kennis die zij weghield op een plaats waar ik ze nooit kan vinden, niet zonder haar toestemming. Ik ben achter de schermen van haar bestaan beland en heb haar nooit verraden. ik heb haar geheimen aanhoord, ik heb haar dicht bij mijn hart geplaatst gekoesterd alsof het mijn eigen leven was. ik had zowat alles gehad, ik was beproefd, ik stond nog steeds recht en ik blijf alsmaar rechtdoor gaan, almaar vooruit, soms anderen ontziend, andere keren neem ik ze mee op de reis door mijn leven. en soms denk ik terug aan momenten, aan de kennis die ik nog steeds niet heb, aan wat mij is onthouden, aan wat mij nog steeds pijnigd, aan hoe het misschien in alle onwaarschijnlijkheid had kunnen wezen, misschien, in één van de vele toekomsten ontsproten uit de keuze die is gemaakt, nooit heb ik spijt gehad over mijn eigen keuzes, altijd over die van een ander

iNnE

2007-12-30T21:25:00.000+01:00

Mijn schat

Mijn lieverd

Mijn hart

Licht van mijn ogen

Droom van mijn nacht

Ik dorst naar je lippen

Ik die nooit smacht

Blijf toch bij mij

Vannacht

Serchis II

2007-12-21T22:40:00.001+01:00

Ik kijk neer op mijn bodemloze eenzaamheid, het zwarte gat gaapt diep onder mijn voeten en voelt scheurend aan. de leegte die niemand kan opvullen, een zwartheid die geen persoon kan verlichten. Er zitten soms teveel mensen in mijn hoofd dat het lijkt of ikzelf niet meer besta, al die aandacht die ik moet verdelen, al die mensen die rond mij dansen, leven lachen zingen praten roepen schreeuwen, aaah stop, ik heb er echt genoeg van, laat er rust in mijn hoofd, laat alles wat chaos is weg. soms verkies ik mijn bodemloze eenzaamheid, mijn scheurende leegte boven het zinloze geroep van anderen die hun eigen bestaan willen opdringen aan anderen om zo toch nog enige herkenning te krijgen en de hoop verder te leven in de herinnering van anderen. wel, dood of levend maakt voor mij niet veel uit, ik zal niet door velen gemist worden en ik heb evenmin spijt of onafgemaakte dingen in dit leven, want zoals elk leven is dat van mij perfect.

Serchis XXX

2007-12-15T21:35:00.001+01:00

Verstoten door ieder die mijn bestaan heeft erkend dwaal ik door het niets van mijn gedachten en sterf steeds een beetje meer bij het besef dat ik slechts weinig liefde heb gebracht bij diegenen die ik het meest liefheb, zo dwaal ik steeds verder, steeds aan de rand van mijn gedachten. En zo kijk ik uit over de rest van de wereld, alsof mijn bewustzijn slechts de wind is die het aardoppervlak teistert. Hoewel dit zo neerslachtig en in geen verten aantrekkelijk lijkt is er toch een zekere vrede in dit bestaan, de vrede dat de realiteit slechts een nare droom is en dat zorgen een woord is dat je even snel vergeet als verstuivend zand. Ik droom mezelf steeds verder weg van de realiteit en vrees te verliezen wat ooit mijn leven was, ik offer mijn leven op voor de dromen die me op eisen, en vlieg zo tussen de verschillende onderbewustzijns van anderen om toch te merken dat ik niet anders ben dan enig ander, behalve dan dat ik kan vliegen en zij niet

DAn

2007-12-04T13:55:00.001+01:00

In het licht van uitzichtloosheid en andere zaken die drukken op de geest van het menselijk bestaan is er toch nog iets dat een zeker potentieël houdt om een gezamelijk bestaan op te bouwen. Ik stel nu maar, wat zou u doen wanneer er iemand voor uw voeten stierf? Schreeuwen? Bellen? De kwetsbaarheid van ons bestaan in vraag stellen? U snel uit de voeten maken? Voor de rest van uw leven depressief blijven, getraumatiseerd door de schokkende ervaring die u met zich medraagd? Blijven kijken? Negeren? Het is niet wat u doet dat zal beoordelen wie u bent, het is waarom u het doet. Niemand zal de ware reden kennen in het kader van waarom u die actie heeft of zou hebben ondernomen, ook niemand zal u bekritiseren op dat vlak. Jaloezie alleen kan alle goedheid in de wereld verrotten tot een walgelijke brij lelijkheid en egoisme, schoonheid zit evenzeer langs buiten als deze zich langs binnen manifesteert, ik mijmer maar door over de redenen waartoe mensen gedreven worden door zich zo te gedragen maar hopen op een antwoord is als een geneesmiddel vinden voor de dood.

2007-11-03T23:42:00.001+01:00

Bedroevend hoe slecht het wel niet gaat met ons, als ik om me heen kijk is het merendeel van mijn medeleeftijdsgenoten helaas niet meer in staat om vijftig keer behoorlijk op te drukken. ik besterf het echt wanneer deze personen een poging ondernemen tot een verhoging van hun fysieke conditie. het gaat echt bar slecht met de jeugd, deëvolutie is zo duidelijk zichtbaar bij nieuwe speciemen mens. Tsja, als beweging uit den boze blijkt hoe gaan we dan vooruit?

graag

2007-10-17T13:50:00.000+02:00

Was er altijd die waanzin? Is er nog steeds die onvoorstelbare woede die je kan opwekken met slechts een paar woorden waarvan menigeen de betekenis ontgaan is. ik wijfel, maar kom steeds tot de conclusie dat de mensheid het slachtoffer is geworden van waanzin in zijn pure onovertreffelijke chaos die er steeds het gevolg van is. De eenwording van de mensheid is nog steeds veraf, zolang de minderheid ervan meer geeft om een ander dan om zichzelf is vrede en al die dingen waar zo oppervlakkig naar word gestreefd nog slechts een vage droom, een droom waarvan je het gevoel herinnert maar niet de eigenlijke betekenis. Het enige dat de mens kenmerkt is zijn eeuwige hoop, zijn hoop op beterwording en een vrolijkere toekomst. Het schrijnende besef dat alles wel weer terugkomt leid voor de meesten tot waanzin en sticht brand in het hart van de mens opdat deze word verteerd door spijt en verdriet.

^_^

2007-10-17T13:44:00.000+02:00

Ik ben gelukkig

Serchis XIV

2007-09-26T14:15:00.002+02:00

Het schrijnend besef van verlies verteerde me, holde me uit tot ik enkel nog maar bestond uit een huls waarin zich enkel verdriet verschool. ik kroop dichter tegen haar koude lichaam aan en probeerde me de warmte te herinneren die ze ooit uitstraalde. Ik wilde haar niet aankijken, ik had geen moed meer om de uitdovende blik waar eens de hele sterrenhemel in had geschittert te trotseren, de blik waar ik in verdronk, de blik die ik verslond, de blik die me zoveel zei en toch zoveel geheimen had, die blik was dood. het gevoel om samen te sterven bekroop me, het gevoel dat het allemaal hier behoorde te eindigen leek me zo voor de hand liggend. ik nam het bebloede mes uit haar hand, haar nog steeds niet aankijkend. het bloed op het mes was nog warm, in contrast met haar koude lichaam deed het me huiveren, ik staarde van het mes naar mijn borst en aarzelde even, ik keek op en verstarde toen mijn blik in de hare viel, het zwarte gat waar ooit haar ogen hadden gezeten slorpte mijn laatste aarzeling op en zonder mijn blik af te wenden van haar gezicht plofte het mes in mijn hart. Tranen rolden over mijn wangen en vielen op mijn geopende handen, ik bleef koppig in haar ogen kijken, dwingend dat het leven zou terugkeren, dat mijn leven in dat van haar zou vloeien, ik bleef kijken, maar langzaam werd alles zwart en gleed ik weg in haar ogen. ik voelde nog net dat ik op haar viel. Samen met mijn leven vloeide ook de pijn weg en ik herinnerde me een zin die ik lang geleden ergens opving, "De dood laat alleen de levenden lijden". ik lachte en stierf weg

Open

2007-09-25T23:12:00.000+02:00

de stilte leek onwerkelijk, alsof de wind zelfs de kleinste fluistering van je tong wegblaast. Ik stond in het midden van de kring en allemaal keken ze me aan, koud, doods, alsof glimlachen een pijnlijke zaak was die je best kon afleren voor het je einde zou betekenen. achterdochtig keek ik rond, alsof ze me elk moment zouden bespringen met messen en andere scherpe voorwerpen waar ik liever niet aan dacht. angst bekroop me , mijn benen verloren hun gevoel en ik wankelde. Even dacht ik dat ik in een afgrond viel, even was genoeg, ze schrijnden statig naar me toe, allemaal tegelijk, ik dacht dat ik zou verdrinken in een zee van mensen, een beangstigende zee die me zou verstikken zonder een kans om boven te komen, ik schreeuwde het uit van angst en werd wakker

?

2007-09-02T21:55:00.000+02:00

daarnet was het nog zover, ik staarde naar de lege ruimte in de hoek van de kamer
2 minuten later ontwaakte ik uit de trance met het besef dat ik er nog steeds niet overheen was.
de chaos in mijn hoofd was totaal, ik legde mijn hoofd in mijn handen, een onbewuste en onbeholpen poging om het harde beuken op de binnekant van mijn schedel te stoppen. ik sloot mijn ogen en probeerde na te denken, helaas, zonder enig resultaat. ik zou bijna geloven dat ik krankzinnig werd, geen gedachte in mijn hoofd was nog helder en gedachten die helder in mijn hoofd kwamen zeiden niet meer dan waanzin en irritatie. ik probeerde mijn ogen te openen maar alles bleef zwart, alles, met inbegrip de kleuren die ik zie wanneer het donker is of wanneer ik mijn ogen sluit, de leuke dansende vormeloze figuren, weg. even probeerde ik zelfs dood te gaan, maar toen was de pijn er, als een withete flits vanaf mijn kruin tot in het einde van mijn staartbeen. ik schreeuwde, mijn longen scheurden, en alles stopte met bewegen

Beuh

2007-08-20T20:48:00.000+02:00

hoofdpijn, alles draait, niets lijkt echt. het leven lijkt wel een tv-show, zonder jou erin dan. ik schrik op wanneer ze tegen me praten, ik kijk verbaasd, nog steeds niet zeker of ze het wel tegen mij hebben. ik knik zachtjes en draai me om, verder kijkend naar wat er om me heen gebeurd, geheel gedistantiëerd. ik wacht en wacht, wachten op beterschap.....ziek zijn is echt rot

hoer

2007-07-31T23:26:00.000+02:00

Op kamp tot 15 augustus

Attentietjes

2007-07-21T16:14:00.000+02:00

het doel van middelen is totaal overschat en ondergewaardeerd, ik hou wel van gek, niet dat het uitmaakt, niet dat iets uitmaakt wat maar meer naar hoe, niet dat alles waarom zonder zout zou zijn, daarom word ik ook liever nat in de regen.

indiaan

2007-07-19T03:32:00.000+02:00

het lukt niet, het gaat niet, stop ermee want het gaat toch niet door. o wat haat ik jou, ik trap in je gezicht en spuw op de overblijfselen. stop, kap, zwijg en ga nooit meer verder, praat niet verder want ik mep op je smoel, het is genoeg geweest, ik heb het allemaal gehad, laten we ermee stoppen want anders sla ik je nog dood

Zetels

2007-07-13T20:46:00.000+02:00

Ik voel weemoed en verdriet als ik uitkijk op het leven, ik kan niet anders dan huilen als ik denk aan de tijd die ik heb verloren, alleen maar huilen van verlies. zonder spijt ga ik verder maar ik zal altijd de last van mijn verleden dragen.
alleen lafaards willen niet naar hun verleden kijken en dragen wat ze zijn, dragen wat ze zijn geworden.

ik kijk door het glas van het venster van mijn kamer en aanschouw de prachtige zonsondergang in zijn volle glorie, ik staar ernaar en de tijd verdrinkt zich. wanneer de tijd zich verdrinkt in je gedachten lijkt elk moment te bevriezen, de zon staat stil en de wereld lijkt zich niet meer te verroeren, alhoewel dit zeker een arogante leugen is sta ik genietend te kijken naar mijn wereld, de wereld in mijn ogen, de wereld zoals de meesten hem niet willen zien.

even denk ik niets, even is er niets meer dan alleen de zon en mijn ogen die worden gestreeld door haar stralen. het duurt een fractie, vanaf het moment dat ik knipper met mijn ogen is het voorbij, vervlogen, weggevaagd door rede en logisch verstand. ik zet me terug in werking, nog nahunkerend naar het moment dat zonet is gepasseerd, het moment van volledig besef van de wereld dat even snel weer kwijtraakt als het is gekomen. we zijn een strobreed verwijderd van de kennis die in alle waarschijnlijkheid onze ondergang betekent, we lijken op honden wiens koekje we net niet kunnen bereiken, we ruiken het maar kunnen het niet krijgen.

ik heb er genoeg van en publiceer dit

(>°°>)(<°°<)

2007-07-07T17:48:00.000+02:00

Het geluk mag niet weerhouden worden, we zijn het zelf, meerdere personen hadden het al gezegd, soms ligt het ware geluk in de ontwikkeling van jezelf, om jezelf altijd zien beter te worden. je valt altijd maar staat sterker recht, het aanschijn van de verschillende pardoxen die het leven toch o zo moeilijk maken zijn enkel bedrog, een soort van illusie om de natuurlijke orde in stand te houden, zonder chaos kan er geen orde zijn. ik belet niemand anders te denken, kan ook niet, ik hoop het niet. terecht word beweerd dat alles een gevolg is, wij leven in gevolgen niet in keuzes, al de keuzes zijn al gemaakt, ons lot staat al bijna onweerlegbaar vast, er word alleen de schijn van keuze voorgehouden, want waarom zouden we iets anders kiezen? waarom zouden we iets kiezen dat we niet willen? de vraag wat als heeft evenveel nut als een extra teen aan je voet, en is ook even lastig. waarom zou je keuzes veranderen die je maken wat je bent? het leven is van jou, met of zonder de last van keuze. we kennen onze keuzes al, het zijn enkel de gevolgen waar wij voor instaan

Serchis VIII

2007-07-05T21:38:00.001+02:00

ik weerspiegel de verte waarin ik staar, en mijn ogen spreken mee. alles bloeit, alles vormt één grote harmonie, het is alsof iemand dit bedacht heeft, het is te perfect voor een samenloop van toevalligheden.

het licht van de nacht en de schaduw van mijn angsten overspoelt zelfs de meest krachtige geesten, hoewel het me licht bevreesd voel ik me er wel thuis, de eenzaamheid heeft een ander soort van prijs en hoewel het verre van bevredigend is heeft het wel een zekere aanspreking op mijn zinnen. ik zwicht in de verschillen van de mens, maar sprankel in het uitbuiten ervan, ik kan teren op zwakte, zelfs de hogen vallen onder mijn woorden, ik maak en breek zelfvertrouwen in twee zinnen. soms zelfs schep ik liefde in mijn woorden, liefde die ik nooit wilde maar toch kreeg en verkrachtte. de schijn die mooie woorden ophouden is zelden gezien, maar zij die zich door hun kracht van hun stuk laten brengen zijn reddeloos verloren, woorden zijn slechts schimmen van gedachten, raadsels gemaakt om een mens in zelfmedelijden te dompelen of er onrechtmatig veel zelfvertrouwen aan toekennen. het is een cyclus, wij zijn een cyclus, wat wij doen komt altijd terug en is al eens geweest. het is een cyclus die ons bind, een cyclus die ons altijd tot onszelf doet keren. En voor de tweede maal dreigt deze cyclus mijn leven uit te blazen als een kaarsvlam, en voor de tweede keer zal ik er klaar voor zijn.

Fruitsap

2007-06-27T22:35:00.000+02:00

Het bezit van de één geeft blijdschap aan de ander, mits gedeeld en met liefde gegeven
de wijsheid van de één geeft licht aan de ander, mits juist en zonder eigenwinst
de leugens van de één dompelen anderen in wantrouwen, mits goed verborgen en zonder geweten
de wetenschap dat anderen verantwoordelijk zijn voor het geluk of ongeluk van anderen stemt me droef, kan niemand zijn eigen lot bepalen? kan niemand onafhankelijk zijn? moet er altijd iemand zijn die je leven beter maakt of breekt?

natuurlijk, het leven is niet van jou alleen

Magenta

2007-06-26T22:45:00.000+02:00

Ik zag een vrouw met tranen in de ogen, een vrouw met 3 keer mijn leeftijd. ze huilde bittere tranen op het lichaam vanwaar ik uitkeek, mijn lichaam verkrampt, veel pijn. ik wil bewegen, rechtstaan, haar troosten maar het enige dat ik kan doen is ademen, ademen en hopen dat er nog een volgende zal zijn. De duisternis neemt bezit van alles, langzaam maar zeker vervagen de contouren langs mijn ooghoeken tot de inktzwarte duisternis er bezit van neemt, ik probeer nog in een allerlaatste inspanning een woord uit te brengen maar de dood heeft al mijn vocht opgeslorpt en uit mijn droge keel komt alleen wat gerochel. de pijn in mijn spieren neemt af, de dood verspreid zich in mijn lichaam als vuur. het begint bij mijn vingertoppen en tenen dan mijn kuiten en onderarmen, langzaam verlies ik mijn lichaam. ik sla nog voor de laatste maal mijn ogen op en aanschouw de liefde die ik met gans mijn hart droeg, ik heb geen spijt. de dood zit al aan mijn hart, nog twee slagen en ik zal dood zijn. de pijn is weg, met mijn laatste vonk bewustzijn maak ik van mijn mond een glimlach om de wereld te laten zien dat ik gelukkig was en dat nog steeds ben.

Neergeslagen

2007-06-19T21:00:00.001+02:00

In de gratie van het leven zijn de dochters van haat geboren, daar waar onze meest donkere geheimen verblijven
daar koesteren wij ons leven

Beloofd

2007-06-19T20:55:00.000+02:00

Achter de bergen boven de hemel langs de zon en onder de sterren ligt de schaduw van mijn dag en de hoop van mijn nacht
daar waar anderen nooit kwamen, daar waar anderen het nooit durfden
daar waar alleen schoonheid heerst en pijn slechts een woord is
daar waar wij allen uitgenodigd zijn

Ik ken jou

2007-06-10T01:41:00.000+02:00

ik ben moe, ogen vallen dicht
ik denk alleen maar aan verre plaatsen
plaatsen van vrede
plaatsen die alleen maar zon kennen
plaatsen waar ik uitvoerig zou kunnen mijmeren
wegdromen op de zilte lucht van de helderblauwe zee
mijn zicht word wazig
mijn gedachten gericht naar dingen die eigenlijk zinloos zijn
is geluk zinloos?
mijn ogen vallen dicht
en hier slaap ik
dromend over plaatsen van vrede, geluk en mijmeringen
plaatsen zo echt dat ik teleurgesteld zal zijn wanneer ik ontwaak
ik kijk uit over de wereld en zie ieders last
lasten die de mijne lichter maken
lasten die me echter maken
ik zie andere mensen
die eveneens vrede proberen te zoeken
vrede die wordt verstoord door wat bind
bindingen aan onze aardkloot
onze geest is gegroeid
onze geest wil zweven boven de wolken bij de sterren
ons lichaam is onze gevangenis
slechts
nu
mijn geest maakt zich los
mijn besef is weg
ik voel niets
alleen dat ik zweef
zweven over de dromen van anderen
ik zweef en kijk naar onze wereld
een wereld zo echt en hard
een wereld zo zacht en mooi
soms
ik kijk naar mensen en hun zorgen
ik hoor hen
wil helpen
hen uit hun vrouwelijkenachtpaarden rukken
ik kan enkel kijken
en huilen
ik droom over andere mensen! ik droom niet mijn dromen! ik droom wat anderen kwelt! ik droom wat anderen begeert!
en soms
droom ik ook over jou

Oker

2007-06-09T13:57:00.000+02:00

De stilte maakte het alleen maar moeilijk, als een orkaan van onuitgesproken gevoelens raasde het tussen ons in. ik probeerde me voor te stellen hoe deze ogen ooit vol vuur hadden geweest, nu slechts schaduwen van hun vroegere glorie. ik wist het, de lijntjes rond haar mond toonden haar besef hiervan. toen de eerste van haar laatste tranen zich toonden balde ik mijn vuisten en kneep mijn tanden op elkaar, koppig bleef ik haar aankijken beseffend dat dit het moment was dat ik steeds achterin mijn netvliezen zou bewaren om te blijven herinneren dat dit ook mijn lot was, het lot dat ieder mens beschoren is. ik liet me op mijn knieën vallen en nam haar in mijn armen. Het gif dat zich nu door haar aderen schroeide deed haar langzaam wegzinken in de eeuwige duisternis, ik zag geen pijn in haar ogen, de dood laat alleen de levenden lijden, ik verlies alweer, het besef had zich schrijnend vanaf mijn hart uitgebreid tot mijn longen, mijn adem stokte toen ze voor de laatste keer haar mond opende. "Sorry" fluisterde ze als laatste zucht. haar ogen sloten en zo deed mijn ziel dat ook, voor de laatste keer.

kunne we?

2007-06-03T23:09:00.000+02:00

We weten wat we beter kunnen, we kunnen beter weten, we kunnen beter dan we weten

Zoals altijd

2007-06-02T19:06:00.001+02:00

ik ben alleen, zo letterlijk en figuurlijk als je je maar kan voorstellen. ik zit aan de eikenhouten tafel in de woonkamer, de brandende sigaret die ik zo cliché in mijn hand houd is helemaal opgebrand, ik heb namelijk nooit gerookt maar nu leek het moment zo juist om het te doen, toch kon ik me er niet toe brengen. ik nam voor de laatste keer mijn glas whiskey en dronk het in één teug leeg. het ijs liet koude druppels na op mijn al 3 weken niet geschoren snorharen van mijn baard, met een vlotte beweging veegde ik ze af met mijn mouw. ik legde mijn hoofd zijdelings op de tafel en keek naar buiten, de zonsondergang was prachtig en ik kon de weinig bevredigende gedachte dat het mijn laatste zou zijn niet uit mijn hoofd zetten. langzaam richtte ik mijn hoofd op en keek in de spiegel die naast de kast stond, in mijn 3 weken van eenzaamheid was ik veranderd van knappe jongeman in een spook, mijn oogkassen waren ingevallen en mijn ogen zwartomrand als gevolg van te weinig slaap, geen slaap. ik glimlachte en moest denken aan de jongens in dat metal café waar ik soms met mijn vrienden over de middag ging poolen, pandabeertjes hadden we ze genoemd. ik stond op en liep naar het raam, ik stak de reeds gedoofde sigaret in mijn mond tot ik me cool genoeg vond om te doen wat ik moest doen, ik keek uit over de straat waar ik sinds 2 maanden geleden al een jaar woon, de overbuurman die eigenlijk schuinrechts woonde -recht over mij stond een pitoreske houtzagerij waar ze nog steeds handgemaakt al hun spullen maaken, de tafel komt van daar, ze wilden hem eigenlijk wegdoen omdat er een fout was in het houtwerk, nuja ik had niet veel geld enzo- was nog steeds in zijn tuin bezig, zijn befaamde begonias waar hij altijd over opschepte zagen er inderdaad wel goed uit, hij zou wel winnen dit jaar. ik draaide me om en doofde het laatste restje smeulende sigaret in het gesmolten ijs van mijn wiskeyglas. ik nam de telefoon en draaide het nummer dat ik inmiddels al bijna kon dromen, ik moest toch wel eens een nieuwe telefoon kopen, het nummer negen was nu al meer dan een week stuk.....misschien moest ik maar niet meer op de telefoon slapen, het was ook vrij genant om de volgende morgen een hele cijferdisplay op je rechterwang te zien schitteren in de spiegel. eindelijk reageerde nummer negen, ik hield mijn adem in en bracht de telefoon naar mijn rechteroor. de telefoon ging acht keer over, ik wilde bijna opgelucht ademhalen tot de telefoon opeens overging ; "Hallo, met Emma Brechts" klonk er aan de andere kant, even stokte mijn adem, het was al zo lang geleden, maar toen vond ik mijn stem terug en herhaalde het zinnetje dat ik zo lang had geoefend ; "Hey emma, Abel hier, ik weet dat het lang geleden is maar - mijn handen zweten en bijna gleed de telefoon uit mijn handen- wil je alsjeblieft met me iets gaan drinken vanavond?" er volgde een stilte en ik dacht dat alles verloren was ; " ja, natuurlijk, vanavond om 10 uur op de grote markt, bij de waterput, sorry dat het zo laat is maar ik moet eerst nog werken, ik kan dus niet lang blijven hangen, in ieder geval ben ik blij nog is iets van je gehoord te hebben, ik dacht dat je me vergeten was, nuja ik zie je vanavond wel, daaag." ik was verstijfd en kon geen woord uitbrengen, maar ik was gelukkig

Er is altijd wel iets, en jij bent het niet

2007-06-02T18:56:00.000+02:00

Er is een verhaal dat ons doet huiveren, er is een epos dat ons doet schamen
er is altijd wel een mijmering dat onze ogen sluit voor wat er werkelijk gebeurde
er is niets meer over van de waarheid, want we durven amper te kijken naar wat pijnlijk en moeilijk is
er is weinig meer over van menselijke waarde, alleen spijt en lafheid
er is hoop, vervlogen naar elke windrichting, meegevoerd door de wind van de leugen
er is niets meer te doen behalve bidden, en vooral niets doen dat iets zou kunnen veranderen
blijf maar kijken en denken dat alles goedkomt, want zo word de wereld een betere plaats om in te leven

Ik denk dus ik ben

2007-05-31T22:28:00.000+02:00

Wat maakt mij beter, wat maakt mij anders, wat maakt mij meer mens, wat maakt mij gek, wat maakt mij lelijk, wat maakt mij zonder, wat maakt mij in, wat maakt mij beter, wat maakt mij gerust, wat maakt mij aanvaardbaar, wat maakt mij sterk, wat maakt mij volmaakt, wat maakt mij blij, wat maakt mij furieus, wat maakt mij melancholish, wat maakt mij paradox, wat maakt mij droef, wat maakt mij koning, wat maakt mij lief, wat maakt mij eerlijk, wat maakt mij zoet, wat maakt mij veeleisend, wat maakt mij kregelig, wat maakt mij nerveus, wat maakt mij zelfvoldaan, wat maakt mij levend, wat maakt mij teder, wat maakt mij zeker, wat maakt mij ziek, wat maakt mij kortaf, wat maakt mij stellig, wat maakt mij krijger, wat maakt mij noodzakelijk, wat maakt mij hoogmoedig, wat maakt mij dartel, wat maakt mij slim, wat maakt mij listig, wat maakt mij achterbaks, wat maakt mij gul, wat maakt mij rijk, wat maakt mij trouw, wat maakt mij banaal, wat maakt mij innemend, wat maakt mij beleefd, wat maakt mij kruipen, wat maakt mij huilen, wat maakt mij jolig, wat maakt mij sociaal, wat maakt mij geliefd, wat maakt mij leider, wat maakt mij zuur, wat maakt mij waardig, wat maakt mij zondig, wat maakt mij respectvol, wat maakt mij immuun, wat maakt mij mijmeren, wat maakt mij jaloers, wat maakt mij gemoedelijk, wat maakt mij intiem, wat maakt mij vleiend, wat maakt mij deerniswekkend, wat maakt mij hoopvol, wat maakt mij, wat maakt mij vragend?

Een bui

2007-05-31T19:38:00.000+02:00

de regen maakt me nat, niet alleen mij maar ook anderen die niet in hun ijzeren kooien rondwaarden de regen maakt me wel geil, zo al druipend van mijn haren over mijn voorhoofd langs mijn ogen, schrijnend aan mijn lippen om dan de grond te zoenen. geil, zeker maar ook minstens zo nat. en nat was ik wel na deze o zo leuke bui die welgeteld even lang duurde als ik onderweg was met mijn ijzeren ros. het kon me weinig schelen, ik was nat maar gelukkig
de regen maakte me nat, geil en gelukkig

Hees

2007-05-31T19:33:00.000+02:00

ze houd haar pas in en ik loop langszij
ik beroer haar schouder lichtjes en kijk halvelings om
we staren voor nog geen seconde
en ik was verliefd

Alsnog

2007-05-31T19:13:00.000+02:00

Wat ik echt doe, vind, stel, beken, aarzel, zit nooit echt in het doen van mezelf. Meer als een verbinding tussen wat ik wil proberen te zijn en wat ik hoop ooit te worden, mijn lichaam drijft mee op de muziek en in dit groot levensritme zeil ik door op mijn schip van grote vreugde. Gevoelens brengen nooit woorden onder, want in mijn zeil zit enkel de wind van doorzettingsvermogen, voorbijgaand verdriet spat over mijn boeg. ik zeil over mijn eigen ritme en telkens ik bots zal het even trager gaan maar achteraf varen we altijd verder, jij, ik, overal en nooit. het stormt in mijn ziel, het vuur van mijn verlangen stopt niet met branden en ik zal altijd houden, liefst zonder zout.

wij zijn de paradox van ons eigen bestaan en branden voor fouten die we nooit hadden gewild, maar toch, steeds en alsnog is er altijd plaats voor nog een fout,
we hebben nog tijd, maar niet altijd.

Wij Weten

2007-05-28T20:15:00.000+02:00

Wij zijn geen deel
apart
dat hopen we
dat dromen we
Wij zijn anders
vrij
Wij zijn nooit
samen
altijd alleen

Beste AMV ooit

2007-05-21T21:09:00.000+02:00

AMVs(Animated Music video) maken is 1 van mijn hobby's maar jammer genoeg kom ik zelfs nog niet in de buurt van dit...helaas

Ik lijk wel

2007-05-21T00:06:00.001+02:00

de droogte bijt in mijn lippen terwijl me nog steeds afvraag of het wel zin heeft,
de zon streelt mijn nekvel met een struik brandnetels en nog steed vraag ik me af of het wel zin heeft, het zand verschroeit mijn sandalen en terwijl de blaren zich op mijn voeten nestelen vraag ik me nog steeds af of het wel zin heeft. Natuurlijk niet, maar wat zou je anders moeten doen dan?

Even dan

2007-05-19T15:56:00.000+02:00